Για όποιον καταλαβαίνει γαμώ! Ανατριχίλα…
Σαν τα όνειρα τα εφηβικά, οι σκέψεις γυρίζουνε ξανά..
Έπεσα τυχαία στο site των Διάφανων Κρίνων και στην ανακοίνωση διάλυσής τους, πέρυσι. Διάβασα κάμποσα σχόλια, το ένα έφερνε το άλλο δηλαδή. Με τα περισσότερα ένιωθα σα να τα έχω γράψει εγώ. Πριν χρόνια, για άλλη σκηνή, για άλλο συγκρότημα, με αλλιώτικα αλλά και ίδια συναισθήματα.
Το Hip Hop για κάποιους είναι “yo yo”, αλυσίδες, φτιαγμένα αμάξια, μαύροι που μουγκρίζουν ενώ μαύρες τους κωλοτρίβονται, πιστολίδια, κόντρες, μαγκιά, κλανιά, ο 2Pac, ο Eminem, ο 50Cent, ο Jay-Z, οι Going Through, άντε οι ΝΕΒΜΑ, ότι να ‘ναι.
Για εμένα είναι μια εφηβεία. Απ’τα 14-15 στα 18-19. Ίσως και μια ζωή. Μέχρι τώρα.
Μια δύσκολη εφηβεία. Που διαπιστώνεις ότι δεν είσαι ίδιος με τους άλλους. Που έχεις ανάγκη όσο τίποτα άλλο να είσαι ίδιος με τους άλλους. Μια εφηβεία δύσκολη. Αλλά ωραία, γλυκιά. Που τη θυμάσαι και χαμογελά η ψυχή σου.
Σε μπέρδεψα, didn’t I? Κάπου το ‘χασες εκεί μετά τα Διάφανα Κρίνα ε;
Όπως έχασες τις Τρύπες και τα Διάφανα Κρίνα έτσι έχασα και εγώ τους FF.C και τους Razastarr. Όπως έχασες ένα κομμάτι του εαυτού σου, έτσι το έχασα και εγώ.
Στο γκρεμό, μοιάζει να πέφτω σ’ένα ατέλειωτο κενό
και είμαι ακόμα, είμαι ακόμα εδώ…
Και τι δεν έχω πει με τους στίχους αυτών των παιδιών. Και τι δεν έχω μαρτυρήσει.
Τους ξενίζει και μάλλον τους ενοχλεί που ασχολούμαστε τόσο πολύ με την προσωπική τους ζωή. Που για τον Ρυθμοδαμαστή ακούστηκε από το ότι πήγε καλόγερος μέχρι το ότι δουλεύει σεκιουριτάς στα Ster. Που για τους Razastarr άλλα τόσα.
Δεν καταλαβαίνουν, μα δεν τους κατηγορώ γιατί δεν μπορούν. Ίσως γιατί εμείς είχαμε τους FF.C και τους Razastarr. Γιατί FF.C για τους FF.C δεν υπήρξαν, όπως ούτε Razastarr για τους Razastarr.
Μικρός είχα βρει κάπου ότι ο Ανδρέας-Οδυσσέας είχε email. Θυμάμαι ακόμη το nickname, odytherapy. Το ‘χα βρει λοιπόν και είχα κάτσει και του είχα γράψει. Τον ευχαριστούσα που μου έδειξε τον δρόμο μου. Που μ’έκανε να αγκαλιάσω τη ζωή και να πηδήσω στο κενό, στη θάλασσα που απλώνονταν μπροστά μου, στη θάλασσα που ήταν ένα όνειρο τρελό, στο ασπρόμαυρο να βρω τα χρώματά μου…
(και ο Κωστής μου ‘χε πει, σε όλους τα ίδια λες μωρή κουφάλα)
Και τον ρώτησα. Πάντα σκεφτόμουν το “και αν;”. Και αν δεν ήταν μαλάκας ο Μυτακίδης ή αν δεν ήταν ζώα οι άλλοι; Και αν ήταν όλοι μαζί; Αν ο Μιχάλης έκανε παραγωγές μαζί με τον Σκηνοθέτη; Αν ράπαρε μαζί με τον Κουρμένταλα; Αν ο Ανδρέας ήταν μαζί με τη Γιολάντα; Αν όλοι μαζί έκαναν κάτι με τον Νικόλα;
Οι καρποί λέει πως ανθίζουνε μ’ένα φιλί σε τούτη την ξεραμένη σκληρή γη…
Αν τους τραγουδήσεις κιόλλας; Σανταζίνιες;
Αν… Αναθεματισμένα αν…
Διάβασα ένα σχόλιο στο site των Διάφανων Κρίνων, από ένα παιδί που τους ευχαριστούσε γιατί χωρίς αυτούς ακόμη θα πάλευε με τις κολλάσεις του.
Και ήταν σα να το έγραφα εγώ.
Σα να ευχαριστούσα τους FF.C που…δεν ένιωθα μόνος τις ώρες που υπέφερα. Σα να ευχαριστούσα τους Razastarr που μ’έμαθαν πως…ο χειρότερος εαυτός μου είναι ο πιο μίζερος εχθρός μου…και πως…κανένας πόνος δεν είναι αρκετός.
Τους καταλαβαίνω όλους όσους έγραφαν πριν ένα χρόνο παραγράφους επί παραγράφων στα Διάφανα Κρίνα. Και είμαι, όπως και όσοι άλλοι τους καταλαβαίνουν, ευλογημένος που το ‘χω νιώσει το συναίσθημα.
Ρωτάω το μέσα μου και καταλήγω στο ότι ποτέ δε θα αγαπήσω ξανά έτσι κάποιον μόνο από τη μουσική του. Στο ότι ποτέ δε θα αγαπήσω ξανά έτσι τη μουσική κάποιου.
Μα δεν πειράζει…
Στο παρελθόν…θα σε φυλλάω πάντα εκεί…
στο παρελθόν…κάποιου Οκτώβρη την αυγή…
…στο παρελθόν…!
Ansia is a greek underground hip hop group. Enjoy…
